Significant Other | limpbizkit.pl – polski fanklub Limp Bizkit

Facebook

Partnerzy

Wydana: 22 czerwca 1999


Goście: Method Man, Jonathan Davis (KoRn), Scott Weiland (Stone Tample Pilots), Anita Durst (mama Freda), Aaron Lewis (Staind)

Wydawca: Interscope

 

1. Intro
2. Just Like This
3. Nookie
4. Break Stuff
5. Re-Arranged
6. I’m Broke
7. Nobody Like You
8. Don’t Go Off Wandering
9. 9 Teen 9 Nine
/ My Billy Goat /
10. N 2 Gether Now
11. Trust?
12. No Sex
13. Show Me What You Got
14. Lesson Learned
15. Outro
/ Radio Sucks /
/ The Mind Of Less /

 

O płycie


Po debiutanckim, platynowym albumie sprzed dwóch lat, przyszła kolej na potwierdzenie wielkiej klasy grupy Limp Bizkit. Tak też się dzieje, i to nie za sprawą kontynuacji pomysłów z pierwszej płyty, ale dzięki pokazaniu nowego oblicza zespołu. Ten krążek jest nieporównanie bardziej rozbujany, „czarny”, zagadany i hiphopowy od poprzedniego, ale też nie można powiedzieć, żeby nie było tutaj i ostrych zagrywek.

 

Historia płyty

Nagrywanie Significant Other nie mogło rozpocząć się w lepszym momencie. Korzystając z przełomowego sukcesu Faith, pragnęli jak najszybciej wejść do studia i udowodnić, że nie są ulotnym „zespołem jednego coveru”, ani odmianą Korna. W wywiadzie dla Guitar World Wes opowiadał, że opieka grupy Davisa roztoczona nad Limp Bizkit czasami obracała się przeciwko nim: „Zdyt wiele osób zaczęło nas nazywać małym Kornem. Korn wprowadził nas w reguły trasy, ale nie uważam że pod względem muzycznym coś od nich zaczerpnęliśmy. Tak czy inaczej czas opuścić gniazdo mamusi”. Nagranie albumu, który odsunął by zespół od kojarzenia z Kornem i Faith okazało się wystarczającą motywacją by wejść do studia. Fred mógł czerpać motywację z kłopotów osobistych. Miał ich więcej niż mógł wykorzystać w piosenkach… 
Niepewność związana za sławą nie jest niczym nowym. W miarę jak Three Dollar Bill Y’all wprowadzał Limp Bizkit do rockowych sław o których marzyli, Fred zaczynał wątpić w szczerość niektórych przyjaciół, a w szczególności swojej dziewczyny. W piśmie Billboard powiedział, że płyta będzie opowiadać o ponad roku w trasie i dostosowaniu się do trybu życia gwiazd rocka. „Wiele się nauczyłem w czasie tras. Podjąłem złe decyzje jeśli chodzi o biznesowych partnerów i kobiety. Chcę podziękować wszystkim którzy mnie zdradzili ponieważ dostarczyli mi wiele emocji, które zawarłem na tym albumie. Significant Other jest dla niektórych podziękowaniem”.
 Dodatkową zachętą do nagrania nowej płyty był fakt, że w czasie nieprzerywanej trasy promującej Three Dollar Bill Y’all grupa miała tylko jedną płytę z której magła czerpać kompozycje. Co owocowało dość podobnym repertuarem. „Jeśli wkurzają was cipki kochające Faith – olejcie je. Ja też mam dosyć Faith tak samo jak starych kawałków. Nie obchodzi mnie czy kidykolwiek je usłyszę, albo czy będę musiał je grać! W tej chwili nienawidzę Three Dollar Bill Y’alltak Wes mówił przed wydaniem Significant Other. Wejście rockowego zespołu nie jest niczy niezwykłym. Ale prawdziwą rewelacją jest sprzedawanie płyt w solidnych nakładach w czasach gdy anteną MTV zawładnęły Britney Spears i Christina Aguilera.
 W wywiadzie dla www.launch.com Wes wyraził dumę z kompozycji zespołu. Limp Bizkit jest według niego przeciwieństwem pozostałych idoli natstolatków, którzy samodzielnie nie potrafili zagrać jednego dźwięku, sprzedających płyt niczym McDonalds hamburgery… „Jesteśmy pięcioosobowym zespołem rockowym, komponujemy jak zespół rockowy i nikt nie mówi nam co mamy robić. Większość innych kapel, zespołów pop, boysbandów, albo piętnastoletnich gwiazdeczek typu Britney Spears zostały przez kogoś wykreowane”. 
Mając na koncie platyową płytę Limp Bizkit mogli sami ustalić terminarz nagrywania nowego albumu. Wcześniej potrzebowali albumu żeby sprzedać coś dzieciakom. Gdy zaczęli tworzyć nowy materiał, odczuli korzyści czasu spędzonego na trasie. Muzyczne podążanie za sobą, albo ukrytwanie wzajemnych pomyłek każdego wieczoru przed pawdziwą publicznością pozwoliło im na wyczucie własnych reakcji w różnych sytuacjach. Dzięki temu druga płyta powstała w łatwiejszy sposób niż pierwsza. „Zaczęliśmy teraz lepiej siebie rozumieć”– mówi Wes w launch.com. „Po tak długim wspólnym graniu jesteśmy w stanie przewidzieć swoje zachowanie, dzięki czemu piszemy partie które
 się nawzajem uzupęniają”. Przykładem tej świadomości może być powstanie utworu Don’t Go Off Wandering. Zaczęło się od gitarowego motywu przyniesionego z domu Wesa, a skończyło na rozbudowamej kompozycji, do której dorzucił coś każdy z muzyków. „W Don’t Go Off Wandering były trzy partie gitary, które ułożyłem w domu i nagrałem na czterośladzie”– opowiada Wes w Guitar World. „Wszystkim się naprawdą podobało. Sam zrobił linię basu, która trochę zmieniła utwór, potem Fred zaproponował wrzucenie kilku nut, a ja stwierdziłem, że brzmi to całkiem nieźle”. Przed nagraniem Significant Other rola DJ’a Lethala w Limp Bizkit ograniczała się do nadawania smaczku muzyce tworzonej przez Wesa, Sama i Johna. Jednak gdy chęć gościnnego udziału na płycie wyraził Method Man – zespół ustąpił i pozwolił DJ’owi poszaleć. DJ zrobił muzę, Fred i Method tekst – i tak powstało N 2 Gether Now. „Udział Method Mana na płycie to dla nas zaszczyt” – mówi Fred. 
Nie mając czasu na pisanie materiału starali się jak najlepiej wykorzystać wszystkie wolne chwile podczas tras. „Nagrywaliśmy w NRG Stugio w Los Angeles. Jako producenta wybraliśmy Terr’ego Date’a i to było boskie. Na płycie miało być jeszcze nagranie z Eminemem, ale było trochę za słabe, a nie było już czasu by go poprawić, ale i tak dzięki Slim Shady!!” – tak mówił Fred w MTV News.

 

Teledyski:

 

Share